Sunday, June 17, 2018

Блузирање (228-258)


(прва кавадаречка колумна)

Месец јуни. Фин како и секоја година. Преубав поради многу нешта. Е сега луѓето кои го користат, не дека ќе се многу фини, педантни и културни. Особено ако направиш една површна прошетка низ Кавадарци, ги разгледаш новите зелени површини (за пофалба), море и постарите и се тревожиш на некултурата на солиден дел од твоите сограѓани, кои ја гнасат секоја педа од градот, каде на нормален човек му е “шубе“ книвче да фрли. Педантните хроничари на овој град (дај Боже да ги има) ќе го забележат ова премрежие од години како време на неверојатна негрижа за околината, како време во кое себичноста е главна карактеристика на тукашното население. Башка психијатриските случаи кои своите (од трета рака купени) моќни возила ги паркираат кој каде стигне, како да градските улици се оставштина од татко им. Хроничарите секако дека ќе забележат уште многу нешта и идните генерации  ќе се чудат на толкавата омраза кон својот град, кон се што е позитивно во неговото (денешно) секојдневие. “Џабе везеш блузеру“ – би рекле дел од вас. Ама ако, нека биде запишано.
Деновите кои врват неповратно, ќе се паметат по многу контроверзи. За жал, најмногу по нашата немоќ да бидеме вистински граѓани на својот град и својата држава. Особено по шалабајзеркото однесување кон општествените вредности. Да се потсетиме: Овде се што е заедничко е ничие. Ма има многу приказни за нас, за нашата глупост и за жал повеќето ќе останат незапишани оти нема толку многу страници во ниеден тефтер, тетратка или книга, нема толку медиуми кои што можат да посведочат. Ниту авторот на овие редови не е имун на општата состојба. Успеавме бре се да испоганиме!
Да, токму денес е актуелно потпишувањето на конечниот договор за завршување на спорот за името меѓу Македонија и Грција. И веднаш да се потсетиме уште за нешто: Со самото влегување во ОН со таканаречената привремена референца БЈРМ, сите знаевме дека еден ден Република Македонија ќе мора да го промени името. За жал. Но, со оглед на тоа што сите знаевме што ќе се случи (а некој изминатите десет и озгора години не потерал работа во интерес на државата туку само не затворал меѓу четири ѕида, ја плачкосувал државата и ни стварал непријатели) за да денес се обидуваме да одиме напред и ете не по сите европски и светски параметри со еден чекор напред кој може да не извади од калта. Може, ако ние сакаме и знаеме. Ако не, ќе си гниеме како последен испрдок на една националистичка и фашизоидна еуфорија, која, и вие тоа го знаете, не му личи на еден народ мал по бројка и територија. Ние сме големи по многу нешта, ама некои други параметри го прават светот тоа што е. Знам, пцовката веќе е упатена, ама ако де, нека ни стои и вам и мене, ама сам против сите никаде не се стигнува. Затоа, уште еднаш, ако сакаме и знаеме, некои многу фини нешта може да произлезат од денешниот ден.
И немојте со квази патриотските тупења во стилот дека имаме и ние природни убавини, дека не ни треба морето на јужните соседи. Ако ви држеа фактите истото ќе го упатевте и до оние кои одат на море во Бугарија, на Јадранот, на Средоземното море, по којзнае какви туристички дестинации. Оти токму денес, оние кои за вас се предавници тераат викенд во Преспа, Охрид, Струга, Дојран, Михајлово, Пелистер, Осогово, Берово, Моклиште. Особено што фејсбук патриотизмот со постови од грчките плажи (па и се тагирате од таму без грам добра мисла) од поодамна е прочитан. Така да, последен момент е да кинисаме кон нешто подобро. Оти Македонија е дел од Европа, па и со новото име, ама како македонци и со основниот дефенит на идентитетот – македонскиот јазик.
П.С. Во контекст на погоре напишаното, колку е мал светот и колку сите сакаат да бидат дел од него. Па дури и Русија, со актуелното светско фудбалско првенство која се “тресе“ над сите гости од целиот свет, дури и тамошниот Путин знае дека без другите не се може, па се преесапува за својата надворешна политика. Што ли само би дале разно – разни белосветски ердогановци и орбановци денес да бидат дел од поубавата страна на светската приказна?! Оти првиот чекор кон спокојот и доброто утро за генерациите кои доаѓаат треба да го направиме сами. Голем дел од нас денес го сторивме тоа.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3
Кавадарци

Wednesday, May 2, 2018

Блузирање (227-257)


(прва кавадаречка колумна)

Ме нема од поодамна, велат се уморил блузерот од пишување, му снемало инспирација?! Ма нее, напротив, семејни и службени обврски, тука – таму по некој мрзлив ден и ете ме повторно. Оти Кавадарци дава неверојатна инспирација за пишување, на овој или на оној начин – сеедно. За инает? Не, за незаборав. Оти напишаното останува. Затоа продолжуваме да се блузираме и понатаму, особено што, така да кажам, новите општествени прилики во Кавадарци го налагаат тоа. Ајде вака:
Паметам кога се радувавте на “реновацијата“ на кавадаречкиот Градски плоштад во времето на двајца поранешни градоначалници со по два мандати (Било – никогаш да не се врати!). Сите бевте чаршијарски архитекти, уметници, шумарски инжинери и градежници. И никој со ниту еден гласен збор не придонесовте центарот на градот да не умира во прашина, без зеленило. Сега сите пцуете по тоа “кој прв започна“, арно ама иронијата да биде поголема и бележита, сеуште сте истопорени на истиот тој грд (погрд не може да биде) плоштад од 11 до 13 часот и бистрите политика, “тепате“ време, сеуште “драпате мадиња – може и бетер“, се крстите во Тито и се што дојде по него до ден денешен.  Да, Градскиот плоштад во Кавадарци под итно бара нова физионимија, нов изглед, нови луѓе кои ќе го анимираат “мртовецот“. Градскиот плоштад бара заборав на оваа грдотија која мизерува во центарот на Кавадарци.
Туку, за друго ми беше зборот. Нешто за сите кои не мрднале од Кавадарци и не запознале човек од друга националност. Ма и за оние кои одат на разно – разни одмори, викенди и слични лежерни дострели по соседните земји, море и за оние кои по службена потреба одат на “подобрување на добрососедската соработка“, па со нивните квази патриотски статуси по социјалните мрежи ни продаваат пуфки. И уште нешто, ако најголемиот патриотски дострел ви се скопските молови во сопственост на странци, веднаш барајте друга страна за читање. Преиспитајте се троа, појдете во библиотеката, прочитајте некоја книга, распаметете се од убавина, оти светот е тоа – полн со убавини. Да, апсолутно се слагам дека има лоши работи: војни, сиромаштија, диктатури, криминал, лоши луѓе... И што? Да престанеме да се радуваме, насмевките да ни се за по дома?!
Токму затоа во моментот најважни се секојдневните кавадаречки херои, сите оние кои не се испозанесиле откога ги фрлиле опинците во првиот контејнер и ги наметнале лакираните чевли. Еден куп примери низ градот. Арно ама, без луѓето кои домашниот смет го фрлаат во првиот контејнер, без луѓето кои предупредуваат на тешките аномалии кои му се случуваат на Градскиот парк, без луѓето кои предупредуваат за повторното активирање на веќе исчистените градски диви депонии, без луѓето кои возат храбро велосипед по кавадаречките улици меѓу возилата кои мороните ги паркирале каде ќе му текне, нема остварени желби во стилот “Кавадарци пристојно место за живеење“. Да имаме уште десет комунални претпријатија во Кавадарци, нема да можиме глава да крениме од нечистотија ако не тргнеме од себе. Кавадаречкото секојдневие и покрај ужасите на ортодоксната сообраќајна некултура, неверојатната општа некултура, мора да даде чекор напред, токму заради парадоксите кои му се случуваат. Ако некој не го сака својот град, ако некое транзиционо синче или ќеркиче забегало со парите на татко му, ете ги позитивните законски прописи, ете ги казните и глобите, па да се преброиме во нашата љубов кон родниот град. На ред се институциите на системот, било локални, било државни, конечно да не ослободат од несовесноста и злото на поединци, од негрижата за заедничките добра, било да се тоа урбани недостатоци, било да е тоа (не)грижа за излетничките места, со нагласок на Тиквешкото езеро, било да е тоа ортодоксната негрижа за маалото во кое се живее.
П.С. Месец мај е. Пролетта е несебична, арно ама ние сме себични и злобни во неверојатната негрижа за тоа што ќе им оставиме на генерациите кои доаѓаат.

By
Марјан Тодоровски
Бул.“Џон Ленон“ 3
Кавадарци

Saturday, January 20, 2018

Блузирање (226-256)

(прва кавадаречка колумна)

“Zbog cega primatima nikada
ne iskljucuju elektriku
oni u principu ionako rijetko citaju
a i to sto citaju
krive stvari citaju
pa zasto im onda ne iskljucuju elektriku…”

(Azra, Johny Stulic, “3N” од албумот “Krivo srastanje”, 1984)

И повторно празник. Слава му на неработењето. Оно, понекогаш е потребен одмор од секојдневната рутина, па би рекле – зошто да не. Арно ама, додека дел од нас терат празници, многумина се на своите работни места. Само погледнете во близината на вашите домови – сите маркети работат, текстилните фабрики терат под полна пареа, како да текстилните (претежно) работнички се Супермени. Синдикат?! Не ме заебавај! Таканаречените синдикални лидери се со работно време, стаж и здравствено на грбот на членовите на синдикалните членови и ако нивните партиски ментори имаат потреба од тоа – ете ги како штрајкуваат.А ниту еден од тие таканаречени синдикални лидери нит’ со збор, нит’ со глас ги нема троа да проговорат за синдикалните (не)права во големите преработувачки капацитети каде и не постои синдикална организација. Земете го за пример само најголемиот вработувач во кавадаречко, Тиквешијата и пошироко. Синдикат? Па зошто им  синдикална организација, ако се задоволни од двеста пеесетте евра плата и ќелепур семејното дружење еднаш годишно. Да, дел од вработените имаат поголеми плати. Так’ нормално за раководители, шефови и останатите високо рангирани. Синдикални права? Такво нешто не постои во оваа држава, за жал. ЕУ? Кога во тој таканаречен прашалник ќе дојде ред до прашањата за правата на работниците, ќе биде “Збогум ЕУ“ и пред да стигнеме до прагот на посакуваната дестинација, во моментот единствена шанса на оваа држава да опстане и бидне нормално општество на еднакви граѓани.
Извитоперените вредности се наше секојдневие. Чистиот воздух е премија која ни ја дарува природата, кога ќе дојде време на ветрови, дожд и снег, а таму човечка рака, ќе признаете, нема мешанија – нели? Социјалните мрежи, тие наши експозитури каде ја топориме нашата храброст за по дома, каде што сме револуционери и патриоти во зависност од тоа дали не фатиле киселини по ручекот или не воздигнала ракијата која најчесто е домашна и лоша, само ја покажуваат сликата на едно полумртво општество чии чинители се или (криминално) пребогати или задоволни од регалот и пералната купени на рати, па чуму незадоволство ви се молам. Оригиналните копии на светските брендови кои ни ги нудат тукашните алчни трговци и онака се наша судбина. Слика и прилика на општествена Содома и Гомора со која сме се помириле. Нека има за јадење, нека има за леб и игри. Не заебавај сега и ти блузеру!
Доаѓа наскоро и месец февруари. А во февруари 1944 се случил Февруарскиот поход. Дејствие кое донело конечното ослободување на Македонија да се случи наскоро потоа. Стратегиски надмоќни во таа многу битна 1944, македонските партизани (стоилјадна македонска војска, претежно млади луѓе чии идеали наскоро потоа ќе станат стварност) својата желба за слобода ќе ја кулминираат на Заседанието на АСНОМ. Благодарејќи на Народноослободителната војска на Македонија, на македонските партизани и нивните борби против сите фашизми (македонски, германски, бугарски, албански, италијански и др.) на ова тло, денес зборувам и пишувам на македонски јазик. Оти, историските (“јебала нас историја“) факти говорат дека од 1903 до 1941(со печатот на македонската државност удрен на 2 август 1944) има многу срамни бугарофилски, србофилски, гркофилски бандитски изроди чии цели биле се, само не слобода на македонскиот народ. Потврда за тоа е големиот срам кој изминатите години го доживеавме со “Скопје 2014“ преку “спомениците“ и величењето на убијците на се што нешто вредело, а било дел од овој народ.

П.С. А што има врска со Кавадарци ова погоре напишаното? Прочитајте уште еднаш.

By

Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3
Кавадарци

Saturday, January 13, 2018

Блузирање (225-255)

(прва кавадаречка колумна)

“Ja razumijem Boga. I sve mu opraštam. Od čega je napravljen, još je i dobar. A od čega je to napravljen? Od našeg straha.”
Predrag Lucic (1964 – 2018)

И повторно, по којзнае кој пат јануари, преполн со пијани празници (по ново со селфи од софри, домашни и кафеански), фотографии за спомен на кои сме со луѓе на кои вообичаено ниту добар ден не им велиме. Јануари е, 2018 тече неповратно и додека се свртиш ете ти ја следната Нова година. Да, за животот станува збор. За животот кој немилосрдно го трошиме, а еден е и има крај. И кога еден ден ќе се свртите позади себе, гледајќи ги фотографиите со софрите и луѓето за кои ништо не знаете, ќе се подзамислите и ќе воздивнете: ““Цел живот фрлен во WC шолја и џабе потрошена вода од казанчето“.
И во Кавадарци е јануари. Особено за квази патриотите кои ги бранат наци остварувањата кои маме ни расплакаа со години наназад. Ете ги разбревтани по социјалните медиуми, а во живо збор не проговоруваат и сеуште ги клатат наведнатите глави и молчат и прават селфија по “нивните“ тренди кафеани и ресторани. Еве сме, демек. А ваму полуживи, неотрезнети од децениската теревенка платена од нашиот џеб, здробени од полуписменоста која ги направи подобни, ма приказна како од најдобрите времиња на соцреализмот. Впрочем, тоа најдобро и знаат да го прават – молчат и кога ги толчат. Нејсе, од национализам не се живее, од национализам се умира. За жал, најчесто заминуваат несреќно невините и доблесни. Жртвите пак на лумпен демократијата, исфорсирана од левичари во фотелја, се посебна приказна вметната во дебела книга со тврди корици.
Во Кавадарци во 2018 влегов на 2 јануари. Понекогаш е потребно да те снема неколку дена па да почуствуваш до каде е твојот град. Особено ако издушокот ти бил со жестока рок музика, во град кој и во 21 век живее со својата историја, арно ама, презентирајќи им ја на патниците намерници на модерен начин, воопшто не воскликнувајќи “Ние сме најдобри“. Бев со едни фини луѓе, сопатници и соборци од кавадаречкото секојдневие, во Котор, Црна Гора, на невообичаен дочек на Новата година. Ма каков дочек, беше тоа исклучително добар рок фестивал. Од Електрични оргазам, преку Партибрејкерс, Обојени програм, Лет 3, Рамбо Амадеус, Лету штуке, Велики презир, Стреј Дог, па се до Дисциплина кичме. Неоптеретени од  извиканите новогодишни веселби, сите до еден жестоко не симнаа на земја и не воздигнаа до небо, давајќи го најдоброто и музички и човечки од себе, та не испратија распаметени и отрезнети со својата искрена свирка и желба годината која дојде да биде барем за чекор подобра. Се разбира, тој чекор самите да го направиме, а не да го чекаме од надобудни политичари и пезевенковци кои се истопориле и дебело заседнале на разно – разни локални или национални функции последниов четврт век и некоја годинка плус.
П.С. Децениската сообраќајна анархија во Кавадарци сеуште трае. Нелогичното неказнување и екстремната сообраќајна некултура си го дадоа своето. Како ли само генерациите кои доаѓаат ќе ги научиме на еколошка свест преку возење велосипед и пешачење, кога на кавадаречките сообраќајници, пешачки премини, тротоари и автобуски постојки царуваат дебили и психијатриски случаи со возачки дозволи? Ај нека падне тоа снегот па троа привидно да се изнормализираме!

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Tuesday, January 9, 2018

Блузирање (224-254)

(прва кавадаречка колумна)

Еден од недостатоците на кавадаречкото секојдневие (ќе забележите секако, многу важен недостаток) е немањето реална и објективна критика на општествените вредности, во било кој сегмент на тоа исто општество, само во локални услови. Да, во сите сегменти - економија, политика, спорт, култура, уметност, туризам и така натаму и така натаму. Се судруваме со реалниот проблем со неверојатното субјективно размислување дека во Кавадарци ја имаме најдобрата економија, најдобрата политика, најдобриот спорт, најдобрата култура, најдобрата уметност и така натаму и така натаму. Да се разбереме! Овде стотици пати се критикувани општествените небулози кои му се случуваат на градот, па да се повториме – да го сакаш својот град не значи да ги прифаќаш сите глупости кои ти се сервираат и ги живееш секојдневно, туку да ги бележиш недостатоците, да критикуваш неквалитетни општествени производи и да поставуваш прашања. На пример прашањето – зошто некој не си ја заработувал платата а имал одговорност да го подобри живеењето во градот, нема никаков одговор од никакви “структури“, ниту надлежни за истото.
Во моментот Кавадарци живее во некаква чудна ретроспектива на нештата, како едни ги бивало, други не, а сето тоа завиено во обланда на “нечепкање“. Навраќајќи се на почетокот на овој текст, па и надоврзувајќи се на празничната еуфорија во која сите си посакавме благосостојба, како да таа ќе дојде “секунда“ по честитката, заборавивме дека веќе денес треба да се заработи за парче леб, треба да се купат нови панталони, ете прв братучед го женел синот па се потребни пари за поклон, па шминкањето на градот, дејствие кое ни го сведува животот на новогодишно ќесе чија содржина ќе биде изедена веќе денес, сакам да кажам – се е гола вода. Особено што статус – кво состојбата ќе не одводе ептен брзо во ситуација да не знаеме од каде ќе долета “куршумот“ кој нема да не убие, туку само ќе го “инвалидизира“ секојдневието наше насушно и ќе не врати на почетокот – на баналноста на живеењето во град кој прегорувајќи во желбата да биде град, ги стандардизира паланечкиот менталитет и карактер на касаба. Кавадарци пристојно место за живеење?! Продолжуваме да ги бараме одговорите на непоставените прашања (поради постојаниот и забеган страв де!) веќе во наредните епизоди на оваа самобендисано наречена прва кавадаречка колумна.
П.С. Нема П.С. Само - се читаме наредните денови! Особено што приказните дека блузерот се уморил не се ниту смешни, ниту сатирични, туку само блуење на малограѓанштина која има сосем основан страв дека може да биде “прочитана“ токму на ова место и  тоа од милион мали причини, онолку колку што ни е мал градот за кој овде станува збор со години наназад.

By
Марјан Т.
Бул. “Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Monday, October 23, 2017

Блузирање (223-253)

(прва кавадаречка колумна)

Кавадарци нит’ криво, нит’ должно, ќе чека и втор круг од актуелните локални избори. Јасно ни е кој се ќе седи во наредниот Совет на општината, само уште лежерно да избереме Градоначалник, па да продолжиме со животот. Можен ли е лежерен избор? И тоа како. Само соберете два и два, кратко размислете која е предноста на едниот или другиот кандидат и ете ви лежерен избор. Та од 30 октомври да се посветиме на кавадаречкото секојдневие кое во моментот и не е баш пристојно. Оти, такво ни го оставија речиси сите претходни “владетели“, со нивната преголема љубов кон Кавадарци. И нивните преполни џебови “љубов“. Да, не е се во кеш, има нешто и во некретнини кои ние сите ги гледаме сиве овие години, ама еве и по првиот изборен круг сме “слепи при очи“. Да, Кавадарци ќе биде пристојно место за живеење еден убав ден. Само немојте тоа да го направат вашите внуци. И немојте по 29 октомври 2017 да шепотите (како изминативе дваесет и пет и озгора транзициски години), да се вртите наоколу (немој некој да ве слушне кога дишете) и да го проколнувате денот кога сте ја испуштиле шансата со обично пенкало да им обезбедите колку – толку пристојна и слободна иднина на вашите деца. Навивачки? Не, само едно реално размислување по дебело лошите искуства живеење во овој град, со погрешни луѓе на погрешни места. Кои се тие? Ма драги мои и почитувани случајни или намерни сопатници во блузирањево – треба ли јас ништожникот блузер да ви кажам, та вие добро ги знаете, не е потребно јас да ви ги посочувам. Ете ви ја недела, втор круг на годинашните локални избори, па преесапете се, имате време и одлучете. Оти ниеден човек не е на продажба, ниту еден град, најмалку Кавадарци, не може да се купи со никакви пари. Џабе после олеле кога уште една генерација млади и перспективни луѓе ќе ни заминат некаде каде што почитувањето на вредностите на општеството и доблеста на граѓаните се секојдневна работа. Значи да се потсетиме на претходното наше дружење (14 октомври 2017): “На Кавадарци не му е потребен менаџер, на Кавадарци му е потребен Градоначалник“.
А какво Кавадарци имаме денес? Последните месеци ни се “случуваат“ голем број на мали депонии низ градот. Ликот на еден град меѓу другото го прави и централното градско подрачје, а во Кавадарци и тоа во строгиот центар (на потегот на улиците лоцирани по раскрсницата  Илинденска/Мито Хаџивасилев Јасмин/7-ми Септември/ЈНА) секојдневно распостелени со ѓубре и нечисти тротоари. Оти нечистотијата не се решава само со едноставно метење, мрснотијата останува, отворените одводни шахти шират смрдеа и џабе свртувате поглед нагоре, кога таму ве чекаат грди фасади, очи да ти истераат со тоа подизградените поткровја и преградените тераси со секаков, само не со пристоен градежен материјал. Некој им го дозволил тоа? Да, претходните “владетели“ на градот, со сите нивни калкулации за тоа како се води општина (град), со сите перформанси на малограѓанско решавање на социјалните проблеми. За жал, на дел од “владетелите“ децата и внуците од поодамна не им живеат во Кавадарци. Забиберени во некои светски и македонски центри ни се смеат на маката. Арно, ама ние останавме во Кавадарци и еве ни го моментот да си дадеме шанса себеси и на градот. Живи, здрави, се гледаме некаде низ градот, во едно ослободено од страв Кавадарци.
И да, ова не е место за поплаки и жалби. Ова е место за (субјективни?!) критики и пофалби. За блузирањево говорам. Овде има и промашувања, но и големи дострели. Ова не е место за големи политики, туку едноставно – парче слободна територија за пласирање на сопствено мислење. Ако тоа до сега не сте го разбрале, можеби ќе ви успее следното издание.
П.С. Да, на следниот Градоначалник останува да ги реши основните урбани недостатоци на градот Кавадарци, кој своевремено визионери архитекти му ја дале во градскиот код основната средноевропска градска насока за модерен град. Така да, доколку е некој подготвен да остане последен и да ја “изгасе ламбата“ нека каже ние другите навреме да си извадеме билет во еден правец. Оти тоа ни следува, ако не сакаме да бидеме дел од заебанциите (?!) кои се шират низ социјалните мрежи, а една е во стилот “Кавадарци е следно Кратово“. А Кратово нит’ криво, нит’ должно.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци

Saturday, October 14, 2017

Блузирање (222-252)

(прва кавадаречка колумна)

“Децата од нашата улица“ – Неџати Зекерија
“Зоки Поки“ - Оливера Николова

(книгите кои не ги прочитаа кавадаречките транзициски мераклии за политика)


Значи да се повториме од годините наназад: Кавадарци е град без тротоари; Кавадарци е град со хаос по улиците и булеварите... И што е најсимптоматично, Кавадарци последниве неколку месеци стана повторно нечист град. Катастрофалното влијание на изминатите години, ни се врати како камен по наша глава: Цело лето кавадаречките улици не видоа капка вода, асфалтот во моментот е покриен со некоја мрснотија (слична е состојбата со тротоарите од старата автобуска натаму, на потегот на ул. “Илинденска“ од Водната заедница до Стопанска банка и надолу по ул.“7-ми Септември“, па и на тоа ледината од плоштад без гранка зеленило и тоа дупката наречена “амфитеатар“ - прашајте ги археолозите/архитектите/уметниците поконкретно како се вика “градбата“), така да – Џабе везеш блузеру!
Викендот кој ни престои ќе се преброиме (колку и тоа да звучи грдо). Според моменталните градски банана состојби – ама баш буквално ќе се преброиме. На оние кои го сакаат Кавадарци и на оние кои сакаат да имат корист од Кавадарци. Ама ептен буквално. Ќе бидеме град, чии перспективи се големи, чиј модерен средноевропски архитектонски и економски код се подразбира или ќе бидеме паланка/касаба низ која ни се шетаат партиски полицајци (аман од униформи!) и не дај боже утре Ердоган, Орбан, Додик, Вучиќ и сличните да ни прошетат по “Илинденска“, та да му мафтаме знаменца... Арно ама, градот ќе продолжи да дише, урбаното подземје ќе живее. Особено поради тоа што е рането, а со тоа и поопасно по руралните накази кои изминатите години жестоко нагазија по градското живеење. На пример: Се ветува дека Кавадарци ќе има велосипедска патека од Ваташа до Моклиште. Да, океј, велосипедистите кои се движат надвор од градот и населените места, рекреативците и треба да го имаат тој потег на движење. Што со нас велосипедистите кои секојдневно се движиме низ градот и неговите факинг улици?! Да ги продадеме велосипедите и да седнеме по тоа узурпаторско/тротоарските  летни бавчи на кафеаните и кафулињата и да се топориме со по едно еспресо цел ден?! Ма немојте приказни за мали деца. Па со моменталната констелација во Кавадарци, ниту пешаците немаат простор за функцинирање. И нешто многу поважно - Господари на градот не ни се потребни. Ниту пак квази хуманитарци со сопствени возила. Кавадарци не е на продажба?! Не, Кавадарци има потреба од луѓе – домаќини. А домаќинлукот подразбира – да има за сите. И да, да не заборавиме на една основна работа, работа која градот го прави град – културата и уметноста. Ништо бре не слушнавме за најбитниот сегмент од градското живеење. Само трошки. 
И да заокружам за изборите со две реченици (?!). На Кавадарци не му е потребен менаџер, на Кавадарци му е потребен Градоначалник. Човек кој е добредојден во сечиј дом. Човек, чија партиска припадност нема да биде одлучувачка, туку четирите години фукнција ќе ги извршува беспрекорно и нема да размислува за тоа дека ако добие уште еден мандат, та вторите четири години да му бидат да си го “нап’не мемето“ и да не врати назад уште за десет години. А такви беа сите досега. Демек градоначалници, а? Плаќаме данок, па за нас како одговорни граѓани на (сеуште, колку - толку) град Кавадарци е најважно дека нема да се сведе на панаѓурско место. 
Неговото величество Граѓанин на град Кавадарци е на потег. Никакви партиски рекети не можат да бидат над основното граѓанско право – да се даде глас на демократски избори. И нека никој, повторувам, никој нека не ви продава приказни дека кога ќе застаните зад тоа гласачкото пано, дека треба да се потресувате дека некој “озгора“ гледа за кого гласате. Не, Вие сте Господар на тој простор и Вие одлучувате како ќе изгледа животот наредните четири години во нашата заедничка локална заедница наречена – Кавадарци!
П.С. Петок е... Почеток на викендот. Ова ќе биде бурен викенд секако. Не дека така сакаме, туку така ни е наметнато. Пола век битисувам во овој град. Од денот на моето раѓање. Во недела сакам Кавадарци конечно да осознае дека е град, а не нечија приватна прчија. Доста е бре! Да си дадеме шанса себеси. Барем малку.

By
Марјан Т.
Бул.“Џон Ленон“ 3

Кавадарци